http://www.nanehrozaneh.blogfa.com/

هميشه بود و ديد مي زد 

چقدر  زاويه ي هاي نگاهش کج  بود

¢

نان ،  داغ ، داغ

و دست هاي  تو مي سوخت

وحتا دهانت

اما مي ماندي ، مي نشستي و اين صف هرگز به جايي نمي رسيد

كه تمام

¢

هميشه گرسنه نمي شد

نان كه جيغ مي كشيد

راه مي رفت

حرف مي زد

كم كم مي شد اما

از اخرين زاويه اي كه چشم او بود

بوي هايي به مشام مي رسيد

¢

اما تو هستي هنوز

ولی اين حرفها بوي نان نمي دهد

انگار

خيلي گرسنه بود

وقتي همه ي نان يك سره قورت داد .

... شايد براي همين هاست كه نان مسئله ي همه ي ماست . شايد براي همين است كه روزگار مي گذارنيم و تنها براي نان است كه اين طور مي گذرد .

 راست مي گفتيد همه تان را مي گويم همانهايي كه مدتهاست در صف اين نان ايستاده ايد .

 و اما قصه من از اغاز قسمت كردن و شكستن اين نان بود كه انگار نه ، مزه اش به مذاق بعضي ها آن قدر تلخ آمد كه پختن اش را بي مايه ديدند و پنجره ي كوچك مرا بستند .

شايد اين پنجره براي من زيادي است . شايد همين يك را ه هم بايد بسته شود . شايد اصلا ما داستان را اشتباه فهميديم و اكسي‍‍‍‍زن حق همگاني نيست و زيستن حق

همگاني نيست و فكر كردن حق همگاني نيست و شايد شكل من و تو طوري كه با همگان جور در نمي آيد .

اما پنجره اي كه بسته بود گشوده خواهد شد .

نان روزانه را در اين نشاني بيابيد : www.nanehrozaneh.blogfa.com

- خواهرا خواهرا چرا به حجاب توجه نمی کنید . چرا نمی دانید آمریکا و انگلیس برای حجاب نقش کشیده اند . جرا حرمت  خون شهید ندارید ...

زنی از ته مسجد جیغ می کشد و زجه می زند  دختری که بغل دستش نشسته و خط سفید سینه اش را از پیچ های تند چادر نمایش می دهد. چیزی در گوش زن می گوید. زن آرام تر جیغ می کشد .

خرماها توی دست های دختر دست به دست می شود توی هر دیس چند نفر مشت هایشان را پر می کنند  . اما دست هایشان نوچ شده . دستانشان را با آب دهانشان پاک می کنند و گریه ی دسته جمعی شروع می شود کسی رهبر ارکستر گریه است و کسی با زیرترین صدا می نالد : مادر ، مادر،  مادر .صداها بالا و بالاتر می رود .و اوج و فرود با جیغ های کسی تنظیم می شود . زنها استکان های چای را توی دهانشان و و گردنشان خالی می کنند .چاه مستراح پر از چایی است که بوی آمونیاک می دهد و بوی عرق تن .در مجلس  همه یک صدا عاروق می زنند.

 آخوند اعلام می کند برای شادی روح مرحومه ی مغفوره ... همه به سمت کفش ها حمله می کنند زنها که چادرهایشان لابه لای گوشت های بدنشان چسبیده سعی می کنند با جفت کردن کفش ها رودتر بروند .

دختر مرحومه  دستمال های  خیس را از دماغش بیرون می کشد و به حرفهای کسی لبخندمی زند . صورتش قرمز گلی است .

زنی در آستانه ی در فریاد می کشد خانم ها اتوبوس دارد می رود .. همه روی گوشت های کپل هم  می دوند . کودکی مادرش را صدا می کند . زن همسایه تند تند که از روی آدمها رد می شود توی گوش کسی زمزمه می کند: دیدی این آخریا چه به خودش افتاده بود . هی موهاش و رنگ می کرد هی می رفت کلاس ورزش هی لباس می خرید . سر پیری چه کارا می کرد .

- آره استغفرالله ،میگن می شنگیده .

- آره من مشکوک بودم بهش استغفرالله  ... .

 دختر مرحومه خودش را زا توی حمام عرق و بخار دهان رد  می کند و همه ی بوی جوراب توی دماغش را به حیاط تف می کند .

توی حیاط همه ایستاده اند . اتوبوس ها بوق می زنند . هر کس با کسی خوش و بش می کند  و "نچ نچ " مثل نتی همه گیر هوای مسجد را خفه کرده است .  

میهمانهای عزا می روند و حلواهای چسبیده روی لباس هایشان در باد تکان می خورد .

توی اتوبوس هی صلوات می فرستند. هی  زیر لب می خندد و رژ لب های کبودشان را تجدید می کنند .و  دارند فکر می کنند زن خوبی بود ، خدا ، بیامرزد.  

کسی روی خاک غلت می زند . لب های دختر مرحومه  خاک را می بوسد . مردی از دور لب هایش را برای بوسه ای در هوا رو به او غنچه می کندو چشمک می زند . دختری با آخرین مهره ی کمرش دولا شده تا  یقه بازش را همه لیس بزنند .

پسری با یک جیرجیرک از روی قبرها رد می شود صدای جیر جیر می آید و همهمه .میوه ها و خرما ها  توی کیسه ی همه پر می شوند . و با آخرین ناله ی همه در هوا ناپدید می شوند .

شب قبرستان شروع می شود .

این نوشته های ختم کلام نیست ..... .

خوشگلا باید برقصن

خوشگلا باید برقصن ....

و جاهایی که سازش جواب نمی دهد آهنگ را با دهانش می زند . عروس با تمام تنش می رقصد و لباسش از دهانش آویزان است.

در کمترین زمان ممکن تمام رنگ های قرمز و زرشکی  تالار سیاه می شود از بلند گو اعلام می کنند داماد وارد می شود . زن که حالا زیر پارچه کلفت سیاهی قایم شده ، دیوانه وار داد می کشد : داماد بیا عرق کن هزاری ورق ورق کن ...

داماد كه دماغش تا جورابش است و خودش را خیس کرده . رنگ لباش سیاه سیاه می شود سیاه خیس . سياه ارغواني و مادر عروس پول  و اسفند را دور تا دورش مي گرداند .

درخانه ی عروس و داماد ، زنها و مردها صف كشيده اند جلوي آشپزخانه و در همه ي كابينتها باز است .امكان شمارش براي همه هست شمارش شروع مي شود از دانه اي لوبياي توي ظرف شيشه اي در قفسه .مادر عروس داد مي زند سه دو يك . همه وفت دارند در ظرف مدت ده دقيقه همه چيز را بشمارند و همه ي درها را باز كنند تا مطمئن شوند چيزي از قلم نيافتاده باشد .  

تخت خواب آماده است با ملافه های گل دوزی اش و فنر هایی که باید فشار مارتن امشب را تحمل کنند . همه ایستاده اند و دارند میزان قابلیت واکنش فنر ها را اندازه می گیرند .دست هر کس وسیله ای فلزی و کوچک داده اندتا راحت تر از محکم بودن فنرها مطمئن شود . اما مادر داماد از فنر ها مطمئن نیست .  

جیغ ،کل و خنده ی دسته جمعی یعنی همه چیز درست است و همه باید با خیال راحت به خانه هایشان بر گردند تا فردا در مراسم پاتختی که قرار است دستمال پر خون  عروس  دست به دست گردانده  شود شرکت کنند.

همه خانه ی کوچک سفید را ترک می کنند جا تنگ است هم دیگر را هل می دهند توی هم می لولند توی صورت هم عق یزنند و می خندند .دهانشان هنوز پر از لاشه ی غذایی است که خورده اند . شکم ها که ورم کرده لای در گیر می کنند . مادر عروس دارد تمام شدن وقت را اعلام می کند . عروس و داماد تازه کارشان شروع می شود . وقت کم است همه هل می زنند تا به رختخوابهای خودشان برسند .

عروس دامن را از دهانش در می آورد و پاهایش را روی هوا می چرخاند همه چیز آماده است .

فردا همه نشسته اند و می خندد و موز پوست می کنند . عروس لخت تر از دیشب توی زنها نمایش می دهد . چشم ها تنها زیردامن توری عروس را نگاه می کنند ،رد خون روی کشاله اش پیداست . مادر داماد دسته های هزاری را روی خونها می مالد و به عروس می دهد . زن دیروزی هنوز می خواند : شاباش شاباش بریز و بپاش .

کسی اسم همه را روی کاغذ می نویسد و کادو ها را لیست می کند . با قیمت تمام شده ی هر کدام . عروس همه را جبران می کند .

زندگی شروع می شود . گل های روی ماشین کنده شده . داماد هر روز به اداره می رود . عروس هر روز در آشپزخانه چاق می شود و مچ دستش برای النگو ها تنگ شده .

 عروس و داماد صد سال زیر  پای هم پیر می شوند .

چه تاریخ کوچکی !

یک شبه همه ی مان از رنگ لباس زیرهای هم دیگر هم سردر می آوریم و فاتح از کشف ها ی تازه ی مان . به خانه بر می گردیم . دیوارهای ما چنداد هم شبیه دیوار نیست . ما توی هم می لولیم و زندگی خصوصی برایمان فحش ناموسی است .

چه خیال خامی که عشق را در پستوی خانه نهان کنیم خانه های ما پر از سر و چشم هایی است که شمار هم خوابگی هایمان را یادداشت می کنند . شمار لقمه در دهان فروبردنهایمان . شمار خوابیدن ها و مردن هایمان . ما حتا توی گور هم دیگر هم دراز می کشیم و به جای هم دچار عقوبت تحمیلی خواهیم شد .  

این ها نوشته هایی است که به این جا ختم نخواهد شد . ....